قضاوت می کنم پس هستم

م-ت: وضعی شده که تا یک نظری می دهی و حرفی می زنی که کمی قطعیت دارد یک عده زود می پرند وسط و می گویند" قضاوت نکن"،"جاج نکن". می خواهم به این وسیله مراتب انزجار خودم را از این مفهوم نیم بند تازه مد شده ابراز کنم. نمی دانم این قضاوت نکردن یک دفعه از کجا آمد؟ اول این که دیده ام تقریبا همه آنها که چماق قضاوت نکردن را به سر دیگران می زنند خودشان جلوتر و بی رحمانه‌تر از بقیه قضاوت می کنند. دوم این که اصلا مگر می شود درباره شخصیت آدمها و رفتارشان نظری نداشت؟ خب هر آدمی مجموعه ای از رفتارها دارد که بقیه می بینند و درباره اش قضاوت می کنند. حالا محکمه و هیات منصفه که نیست و قرار هم نیست طرف را بابت قضاوتی که بقیه می کنند شلاق بزنند و از سقف آویزانش کنند. این قضاوت کردن یک فرآیند ناخودآگاهانه است که هر چقدر هم چماق بالای سر آدمها بگیریند و بگویند که" قضاوت نکن" باز آدم کار خودش را می کند. مثلا خود من درباره این آدمها قضاوت خوبی ندارم.فکر می کنم که این اصرارشان درباره "قضاوت نکردن" یک جور پرستیژ روشنفکرانه است و انگار دوست دارند انگشتشان را در چشم بقیه فرو کنند و بگویند که ما خیلی بلدیم . یعنی یک جور میل به خودنمایی از طریق روشنفکرمابی در این دعوت به " قضاوت نکرن" می بینم و برای همین به دلم نمی نشیند.

بله،قضاوت من درباره شان این است. فکر می کنم شورش را درآورده اند و یک مفهوم را گرفته اند و هی دارند " کش می دهند و اصلا هم تصوری ندارند که کجا کاربرد دارد و کجا ندارد.قضاوت نکردن آن طور که من می فهمم حسن‌اش در این است که شاخه های هرز تعصب را می زند و یک متد است برای این که یادبگیریم با هم زندگی کنیم و به سبک زندگی هم احترام بگذاریم اما این مدل افراطی‌اش چه محصولی جز بی تفاوتی دارد؟ آن قدر کش پیدا کرده که آدم را تبدیل به یک موجود منفعل در برابر رفتار و شخصیت دیگران می کند. ما انگار اصلا ملتی هستیم که شور همه چیز را درمی آریم(قضاوت) و حالا هم یک عده ای دارند با چوب روشنفکری شور" قضاوت نکردن" را در می آورند.بله، دارند درمی آورند.