س.س:
به این فکر می کنم که بعضی ها در ایران برخلاف ژست و ادعایشان چقدر از جنگ و درگیری نظامی منتفع می شوند.
حمله نظامی بهترین هدیه است برای مسئولانی که خوب می دانند رشته کار از دستشان در رفته و مدیریتشان زیر سوال است.
اولین موشک که به سوی تهران شلیک شود، خوش به حال آقایانی می شود که نمی دانند با اوضاع و احوال کنونی چگونه پاسخگوی مشکلات شوند و در جامعه سربلند کنند.
جنگ که بشود مگر کسی جرات دارد بپرسد: وعده ها چه شد؟ مصوبات کجا رفت؟ تورم چرا افزایش یافت و چرا کمبودها را برطرف نمی کنید؟
پاسخ همه سوال ها مشخص است: «مگر نمی بینید جنگ است و دشمن بی شرف، ناجوانمردانه حمله کرده و دنیای استکبار در برابر ما بسیج شده؟؟؟ آیا الان وقت طرح مطالبات است؟»
به این فکر می کنم که اولین هواپیمای نظامی که از بالای تهران عبور کند همین معدود روزنه های طرح سوال و انتقاد بسته می شود: «در برابر دشمن حرف های اختلاف برانگیز ممنوع، چرا به انسجام داخلی خدشه وارد می کنید؟ چرا در دل دشمن قند آب می کنید؟ الان وقت طرح انتقاد است؟؟؟»
به این فکر می کنم که محمود احمدی نژاد که حالا نه جایگاهی در میان اصولگرایان دارد و نه پایگاهی در جامعه و نه طرفداری در ارکان حکومت، این روزها که سخت ترین ایام عمرش را می گذراند، حالا که گوشه رینگ گیر کرده و از چپ و راست ضربه می خورد، (حمله که هیچ) با همین تهدیدها هم از زیر فشار در می رود و با نطق های کوبنده و ضد غربی، توجهات را به نقطه دیگری جلب می کند.
دولتی که با هر محاسبه ای توان پرداخت همیشگی یارانه را ندارد، دولتی که زیر فشار خرد کننده تحریم ها به زحمت افتاده، دولتی که اقتصادش بدترین حال و روز ممکن را دارد، دولتی که با شعار مبارزه با فساد بر سرکار آمد و فاسدترین دولت تاریخ ایران لقب گرفت و رئیس دولتی که این روزها حتی دروغ هایش نیز خریداری ندارد و کارکرد سابق خود را از دست داده، طبیعی است که از هر فرصتی برای نجات خود استفاده می کند، حتی اگر به قیمت گرفتاری یک ملت تمام شود.
جنگ که بشود، آقایانی سود می برند که در برابر فشار مشکلات و ناکارآمدی ها سر به زیر داشته و پاسخی برای مدیریت ضعیف و ناکارآمد خود ندارند.
هر نیروگاه و سد و تاسیسات بیشتری که آسیب ببیند هم نفعشان را بیشتر می کند... توجیهاتشان را قدرتمندتر می کند، فرارشان از مسئولیت پذیری و پاسخگویی را آسان تر می کند، مظلومیتشان را افزون تر می کند و از همه مهمتر بودجه های بازسازی و پول های بی حساب و کتاب را فراوان می کند و در نهایت ما می مانیم و کشوری از دست رفته که انگشت بر هر نقص و بی کفایتی که می گذاریم پاسخش مشخص است : «جنگ است... نمی بینید؟»
آری... آنها که بیشتر از دو سال است در خیابان ها با سایه ها می جنگند و خاکریزهایشان در میدان وجدان های مردم سقوط کرده، از جنگ بیشترین را استقبال می کنند.
